B g d F
Stoi zmieszany na brzegu, obok niego nauka i wiedza
Miał uczucie, że wiele rozumie, lecz ostatnio go rzadko odwiedza
Im więcej szczytów zdobywa, tym dalszą ma drogę do domu
Coraz trudniej mu mówić, co czuje, tych słów nie mówił chyba jeszcze nikomu:
B F
Ref: Zabiłem w sobie człowieka
g d C
Mam niewiele i na nic nie czekam
B F
Przyzwyczajony mijam ulice
g d
I wielu ludzi, których nie widzę
B F
Zabiłem w sobie człowieka
g d C
Więc nie pytaj dlaczego uciekam
Czemu tak mało wiemy o sobie
Poczucie winy spędza sen z powiek
Zmieniają się szybko pojęcia sukcesu i sensu istnienia
Czekała na niego z kolacją, przez lata, aż do znudzenia
I gdy może prawie wszystko, ona odpływa łódką od brzegu
On stoi w cyfrach i w obliczeniach i w uczuciu osamotnienia
Ref: Zabiłem w sobie człowieka
Zapomniałem dlaczego narzekam
Coraz rzadziej zaczynam wybaczać
Miałem marzenia, lecz do nich nie wracam
Zabiłem w sobie człowieka
Więc nie pytaj dlaczego uciekam
Czemu tak mało wiemy o sobie
Poczucie winy spędza sen z powiek