Próżne starania, ja i tak mam Cię przy sobie,
 Niepotrzebnie wiatr przegania, smutne myśli w mojej głowie
 Pod tym samym przecież słońcem, będzie pachnieć nam powietrze
 Ja z księżycem porozmawiam, on dobranoc Ci wyszepcze
 Nic mi wcale nie zabrałaś, wszędzie zawsze jest za blisko
 Znaczę z Tobą mój widnokrąg, a więc znaczysz dla mnie wszystko
 I nie ważne co przede mną, lecz co w środku teraz noszę
 Czasem tylko chłód owieje, więc o Twój ogień Cię poproszę
 
 Gdy Cię zobaczę,
 Gdy świat się rozpłacze
 I chwycę za ręce
 I będę chciał więcej
 Radosnej nadziei, niech wiatr mi przywieje
 Moja miłości ja już się nie zmienię
 
 Zgadnij co mi przypomina, błękit nieba nad głowami
 Nie uciekłaś tak daleko, wciąż Cię czuje pod palcami
 Znów pomacham Ci w bezruchu i zanucę coś miłego
 Wiem, że znowu mnie odnajdziesz, nie uwierzę w nic innego
 Woda w rzece podpowiada, że u Ciebie czas już płynie
 Może u mnie też się ruszy, może popchnę go przez chwilę
 Już nie jedno przejść musiałem, a to tak proste się wydaje
 Więc dlaczego muszę usiąść, gdy zadaje to pytanie
 
 Kiedy znów Cię zobaczę
 Kiedy świat się rozpłacze
 I pochwycę za ręce
 I nie puszcze więcej
 Słońce twarz Ci otuli, skradnie z oczu zmartwienie
 Moja miłości ja już się nie zmienię