Sł.MaciejŚwiątek                                                                                        Muz.CezaryMakiewicz                                                                                             
           Ballada o czyszczeniu butów
 
A kiedy przeszedłem już swoje, 
bym drugie tyle przejść mógł,
usiadłem i buty zdjąłem, 
by z przeszłych oczyścić je dróg.
 
Strząsnąłem z nich kurz codzienny 
i progów wysokich pył
piach, co nie zmienił się w perły
 i nadal uwierał jak żwir.
 
Popioły marzenia
i prochy cierpienia
co kwiatem było,
co się przylepiło,
okruchy  przykazań
i grudkę z cmentarza
 przypadkiem zdeptaną miłość 
 
A kiedy zalśniły połyskiem 
gotowe by dalej iść
spojrzałem w zamgloną przyszłość
 myśląc, że przyjdzie w niej żyć.
 
Co będzie, gdy przejdę wszystko, 
do nieba zapukam bram,
z czego je wtedy wyczyszczę, 
żeby wpuścili mnie tam?
 
Czy z gliny tej ziemi
i grzechów kamieni
 pokrętnych uliczek
przejść przez granicę
 wszystkiego co jeszcze
 mnie czeka w tym teście
 wszystkiego, co było życiem