Jest taki samotny dom
 
Uderzył deszcz, wybuchła noc,
 Przy drodze pusty dwór,
 W katedrach drzew, w przyłbicach gór,
 Wagnerowski ton.
 
Za witraża dziwnym szkłem,
 Pustych komnat chłód,
 W szary pył rozbity czas,
 Martwy, pusty dwór.
 
Dorzucam drew, bo ogień zgasł,
 Ciągle burza trwa,
 Nagle feria barw i mnóstwo świec,
 Ktoś na skrzypcach gra,
 Gotyckie odrzwia chylą się
 I skrzypiąc suną w bok
 I biała pani płynie z nich
 W brylantowej mgle.
 
Zawirował z nami dwór,
 Rudych włosów płomień,
 Nad górami lecę, lecę z nią,
 Różę trzyma w dłoni.
 
A po nocy przychodzi dzień,
 A po burzy spokój,
 Nagle ptaki budzą mnie
 Tłukąc się do okien
 A po nocy przychodzi dzień,
 A po burzy spokój,
 Nagle ptaki budzą mnie
 Tłukąc się do okien
 
Znowu szary, pusty dom,
 Gdzie schroniłem się
 I najmilsza z wszystkich, z wszystkich mi
 Na witraża szkle,
 Znowu w drogę, w drogę trzeba iść,
 W życie się zanurzyć,
 Chociaż w ręce jeszcze tkwi
 Lekko zwiędła róża...
 
A po nocy przychodzi dzień,
 A po burzy spokój,
 Nagle ptaki budzą mnie
 Tłukąc się do okien
 A po nocy przychodzi dzień,
 A po burzy spokój,
 Nagle ptaki budzą mnie
 Tłukąc się do okien