Marek wyszedł i nie wraca
W pociągu o 7:30 też go nie było
serce z metalu bez oznak życia
w zimny poranek szarego miasta
W szkole ławka pusta,
Marek jest we mnie
słodki jego oddech jest między moimi myślami
odległości i reguły wydają dzielić nas
ale serce bije mocno we wnątrz mnie
Kto wie czy ty będziesz o mnie myślał
czy nie rozmawiasz z bliskimi
czy ukrywasz się tak jak ja
unikasz spojrzeń i jesteś nieobecny
zamknięty w pokoju i nie chcesz jeść
przyciskasz mocno do siebie poduszkę
i płaczesz nie wiedząc ile jeszcze wycierpisz z powodu samotności
Marku w moim pamiętniku mam fotografię
masz oczy dziecka trochę nieśmiałego
przyciskam ją mocno do serca i czuję,że jesteś
między zadaniami z angielskiego i matematyki(kiedy je odrabiam)
Twój ojciec i jego porady-jaka monotonia
on zabrał cię do wspólnej pracy
z pewnością nie zapytał o twą opinię
Powiedział :"pewnego dnia mnie zrozumiesz".
Kto wie czy będziesz myślał o mnie
czy z przyjaciółmi będziesz rozmawiał(o mnie)
żebym nie cierpiała bardziej
ale to nie jest łatwe,wiesz
W szkole już nie wytrzymuję
i tych popołudni bez ciebie
uczenie się jest daremne,
wszystkie myśli biegną do ciebie
nie można podzielić naszego wspólnego życia
Proszę poczekaj na mnienie mogę
być bez ciebienie można podzielić naszej historii
opowieści
nasza historia
opowieść o samotności