Sitting on a park bench
Eyeing idle girls with bad intent.
Snot running down his nose
Greasy fingers smearing shabby clothes.
Aqualung my friend, don't you start away uneasy
Drying in the cold sun
Watching as the frilly panties run.
Aqualung my friend
Feeling like a dead duck
Spitting out pieces of his broken luck.
Aqualung my friend, don't you start away uneasy.

Sun streaking cold
An old man wandering lonely.
Taking time
The only way he knows.
Leg hurting bad,
As he bends to pick a dog-end
He goes down to the bog
And warms his feet.

Feeling alone
The army's up the road
Salvation a la mode and
A cup of tea.
Aqualung my friend
Don't start away uneasy
You poor old sod, you see, it's only me.

Do you still remember
December's foggy freeze'
When the ice that
Clings on to your beard was
Screaming agony.
And you snatch your rattling last breaths
With deep-sea-diver sounds,
And the flowers bloom like
Madness in the spring.

Sun streaming cold,
An old man wandering lonely
Taking time the only way he knows
Leg hurting bad
As he bends to pick a dog-end
he goes down to the bog and warms his feet

Ohohoho

Feeling alone
The army's up the road
Salvation a la mode and
A cup of tea.
Aqualung my friend
Don't start away uneasy
You poor old sod, you see, it's only me.

Siedzi on na ławce w parku i spoziera na dziewczynki w złych intencjach.
Zatłuszczone paluchy wyciera w łachmany i z nosa ciekną mu gluty.
Oto Aqualung.
Gdy suszy się w słońcu, patrzy jak przemykaj przed nim koronkowe majteczki,
Oto Aqualung.
Jest jak zdechły kaczor, co kaszląc wypluwa swój złamany los po kawałku,
Oto Aqualung.

Smugi słonecznego światła wcale nie grzeją starca co idzie samotnie,
I spędza czas w sposób tylko sobie znany.
Noga boli go paskudnie, gdy schyla się po odpadki rzucone psom.
Włazi do bagna, by ogrzać sobie stopy.
Czuje odrzucenie - choć kawałek dalej czeka modny przytułek
Armii Zbawienia na drodze i filiżanka herbaty.
Aqualung, mój przyjacielu, nie odchodź tak poirytowany
Ty stary pierniku, przecież widzisz, że to tylko ja.

Czy nadal pamiętasz ten grudniowy mróz w mgłę spowity -
Gdy lód, co oszronił twą brodę był agonią wrzaskliwą
A tyś łapał grzechotliwie swój dech ostatni przy głębinowego nurka dźwiękach,
a kwiaty i tak rozkwitły jak szalone na wiosnę.