Akordy
Istnieje wiele sposobów zapisu tego samego akordu.
Ponieważ większość tekstów z akordami tworzą amatorzy jedyną obowiązującą zasadą jest brak zasad. Mimo to jest kilka reguł, które musisz znać i są na tyle universalne, że stosują je wszyscy autorzy.
Nazwa akordu
Nazwę akordu zapisuje się literą określającą tonikę ( najważniejszy dźwięk ) akordu . Te litery to
C D E F G A B C.
Pomiędzy dźwiękami E i F oraz B i C są półtony (tzw. naturalne).
Pomiędzy pozostałymi sąsiednimi dźwiękami, na których oparte są akordy, są całe tony.
Przewroty.
Każdy akord można "złapać" na kilka sposobów, te sposoby nazywa się przewrotami lub wariacjami.
Jeśli najniższy dźwięk akordu jest taki jak nazwa literowa akordu (tonika), akord jest w wersji podstawowej. Jeśli najniższy dźwięk akordu nie jest toniką akord jest przewrotem.
Sposoby zapisu dur moll
Major to inaczej Dur lub dur,
Minor to inaczej Moll lub moll.
W większości tabulatur opuszcza się jednak ten skrót . By odróżnić moll od dur stosuje się odpowiednio małą lub dużą literę, czyli:
D - to tonacja Ddur
d - to tonacja Dmoll
Sposoby zapisu dur moll
Równie często dla odróżnienienia dur od moll dodaje się do molowej tonacji małą literę "m".
Czyli:
D - to tonacja Ddur
Dm - to tonacja Dmoll
Sposoby zapisu dur moll
A Major, A-dur czy A to ten sam akord.
A Minor, Am, A-moll czy a to ten sam akord.
maj
Amaj7 i A7+ to ten sam akord
Ammaj7 Amoll7+ i a7+ to ten sam akord
Skrót maj występujący np. w akordzie Cmaj7 nie oznacza akordu durowego a odnosi się do 7 (septyma zwiększona) oznacza się go często jako C7+
B czy H
W większości tabulatur stosuje się amerykański sposób zapisu a w związku z tym:
Nasze H to ich B, a nasze B to w amerykańskim zapisie Bb.
Na tej stronie tabulatury pochodzą z różnych źródeł, skrypt obsługuje więc wszystkie sposoby zapisu nawet te uznane za błędne.
Krzyżyk ( # )
Krzyżyk to znak podwyższający tonację akordu o pół tonu.
Czasami zastępuje się go końcówką is dodaną do tonacji.
Fis to tonacja F podwyższona o pół tonu.
Ais to tonacja A podwyższona o pół tonu, ale
Eis to tonacja F bo między E i F jest odległość półtonu..
Bemol ( b )
Bemol to znak obniżający tonację o pół tonu.
Czasami zastępuje się go końcówką es dodaną do tonacji.
Des to tonacja D obniżona o pół tonu.
Uwaga wyjątek:
Es to E obniżone i
As to A obniżone
.
Akordy specjalne
W grze akordowej często stosuje się akordy wzbogacone dodatkowym dźwiękiem, na którejś ze strun basowych nie należącym do akordu. Na tej stronie nazwano je specjalnymi.
np. akord G/F# to akord G dur z dodatkowym dźwiękiem Fis uzyskanym na strunie E6.
